Struktura temperamentu sangwinika i flegmatyka

W radzieckiej literaturze psychologicznej przyjęto ograniczać charakterystykę temperamentu do właściwości uczuć i woli bądź – jeszcze częściej – wyłącznie do właściwości uczuć. Do temperamentu zalicza się takie właściwości psychiczne, jak stopień pobudliwości emocjonalnej (szybkość powstawania uczuć, ich siła itd.), stopień zrównoważenia emocjonalnego, stopień zewnętrznego przejawiania uczuć, szybkość ruchów, ogólna ruchliwość itd.

Czytaj dalej Struktura temperamentu sangwinika i flegmatyka

METODA MUSIC MEDICA W LECZENIU AGRESJI

Natomiast w grupie II (kontrolnej) słuchanie przez dzieci muzyki bez zastosowania aparatu akustyczno-wibracyjnego i bodźców wzmacniających nie dało zamierzonych efektów. Na początku i na końcu zajęć terapeutycznych mierzyłem badanym dzieciom ciśnienie tętnicze i puls: wyniki zapisywałem w specjalnych dzienniczkach pomiarów ciśnienia – tzw. „ciśnienie w harmonii”.

Czytaj dalej METODA MUSIC MEDICA W LECZENIU AGRESJI

OBECNY STATUS I OCENA MURRAYA

Jak już wiemy, koncepcje teoretyczne Murraya podlegają ciągle procesowi rewizji i modyfikacji. Jednakże pomimo tej nieustannej płynności pewne elementy pozostają stałe. Nigdy nie zachwiało się jego głębokie zainteresowanie procesem motywacyjnym ani nie przejawił żadnej skłonności do zaprzestania swych prac opisowych i taksonomicznych. Ponadto jego teoria zawsze podkreślała doniosłe znaczenie nieświadomych źródeł motywacji i kładła nacisk na związek między procesami psychicznymi a procesami zachodzącymi w mózgu.

Czytaj dalej OBECNY STATUS I OCENA MURRAYA

Modelowanie zachowania za pośrednictwem wzmacniania

Zasadniczy warunek modelowania nowych zachowań stanowi zasada wzmacniania selektywnego czyli różnicującego. Ponieważ nasze (jako nauczycieli) zadanie polega przede wszystkim na zmienianiu lub modelowaniu zachowania uczniów, warto wiedzieć, jak działa ta zasada. Jej funkcjonowanie można streścić w następujących punktach:

Czytaj dalej Modelowanie zachowania za pośrednictwem wzmacniania

Psychozy afektywne – dalszy opis

Pacjenci z ostrymi stanami depresyjnymi mogą próbować popełnić samobójstwo, nie tyle dlatego, iż nie widzą sensu życia, co raczej wskutek urojeń. Przeciwieństwem tych dramatycznych objawów choroby jest prostszy typ depresji, przy której zachowanie pacjenta różni się tylko stopniem nasilenia od normalnych reakcji ludzi starych w przypadku spotykających ich nieszczęść, takich jak wdowieństwo czy choroba lub inne formy stressów. Pacjenci tej kategorii stają się powolniejsi w swym działaniu, myślach i mowie. Występują u nich objawy obstrukcji, cierpią na bezsenność, koncentrują myśli na stanie swego zdrowia, są niepewni o własny los. Oczywiście, starość może ujawnić i pogłębić istniejące skłonności nerwicowe: u starych ludzi często spotyka się zwykłe objawy neurotyczne: niepokój, agresywny egoizm, okresowe depresje i chorobliwe zainteresowanie funkcjami organizmu. Wielu chorych psychicznie pochodzi z niższych warstw społeczno-ekonomicznych. Należą do ludzi biednych, są źle ubrani i mają złe warunki mieszkaniowe, są fizycznie słabi. Te niekorzystne warunki życia pogłębiają uczucia apatii i beznadziejności, spowodowane chorobą.

Czytaj dalej Psychozy afektywne – dalszy opis

Problem niepowtarzalności czy indywidualizmu

Z kwestią holizmu wiąże się problem niepowtarzalności czy indywidualizmu. Niektóre teorie silnie podkreślają, iż każda jednostka i każde działanie jest wyjątkowe i niepowtarzalne. Teorie te wskazują, iż zachowanie każdej jednostki ma odrębne istotne cechy, odróżniające je od zachowań wszystkich innych ludzi. Zazwyczaj ci, którzy przyjmują stanowisko holistyczne (nacisk na „pole” lub podejście „organicys- tyczne”), kładą również nacisk na niepowtarzalność. Wynika to w sposób naturalny z tego, iż jeśli rozszerzymy dostatecznie kontekst każdego aktu zachowania, to będzie ono miało tak wiele aspektów, że siłą rzeczy musi różnić się wyraźnie od wszelkich innych zachowań.

Czytaj dalej Problem niepowtarzalności czy indywidualizmu

POCZĄTKI RYSOWANIA CZ. II

Zygzaki wahadłowe, odpowiadające ruchom ręki tam i z powrotem po papierze, oraz spirale’-przy obrotowym ruchu ręki, są formami graficznymi typowymi dla właściwego okresu bazgrot. Bazgrota w wieku po- niemowlęcym jest więc przede wszystkim bazgrotą ciągłą, dynamiczną, zależną od biegu linii, kreślonych ruchem ciągłym po papierze. Jak stwierdziła M, Parnowska-Kwiatowska na podstawie analizy bazgrot i rysunków 120 dzieci w wieku 1:6 – 5:0, linie oderwane występują częściej (u ok. 40/o dzieci) dopiero w wieku 2:6-3:6. Na ogół dzieci gryzmolą po papierze z dużym rozmachem i siłą: nikłe, słabe bazgroty występują tylko u dzieci najmłodszych. Oprócz przeważającej w tym wieku tendencji do form o dużych rozmiarach, spotykamy u niektórych dzieci powyżej 2: 5 lat życia tzw. mikrobazgroty: szereg drobniutkich spiralek, maleńkie zygzaki, plamki, kreseczki itp. (Parnowska-Kwiatowska, 1960).

Czytaj dalej POCZĄTKI RYSOWANIA CZ. II

S. L. Rubinsztejn i inni

Upatrują oni w zabawie przede wszystkim swoistą formę działalności, będącej „wyrazem określonego stosunku jednostki do otaczającej jąrzeczywistości”(Rubinsztejn, 1962, s, 776). Tylko w świecie zwierząt zabawa jest powiązana bezpośrednio z instynktami, ponieważ działania instynktowe stanowią podstawową formę zachowania się zwierzęcia. Źródłem zabawy człowieka jest natomiast społeczna treść pracy, dlatego zabawa może być uważana, za „dziecko pracy”- zjawisko od niej pochodne. Analogie między zabawą a pracą dostrzegał, również wybitny radziecki pedagog, Antoni ‚Makar enko, który twierdził, iż dobra’ zabawa jest podobna do dobrej pracy i musi ją we właściwym czasie poprzedzać. A zatem zabawa wywodząc się z pracy, stanowi zarazem przygotowanie do niej, chociaż jej funkcje w rozwoju jednostki nie ograniczają się do ćwiczenia czynności użytecznych w okresie dorosłości. Zabawa, zdaniem E. A. A r k i n a,: wypełnia i przenika całe życie dziecka, bo ‚znajdują w niej ujście jego uczucia i pragnienia, ciekawość i Wyobraźnia. Zabawa nie jest „przelotną zachcianką”, lecz zjawiskiem odpowiadającym-możliwościom życiowym dziecka, a zarazem niezbędnym dla jego ogólnego rozwoju, gdyż „kształtuje i Organizuje osobowość dziecka, wzbogaca i doskonali jego siły fizyczne i psychiczne, rozbudza w nim dziarskość, wypełnia radością życia i wiarą w siebie” (Arkin, 1950, s. 140),

Czytaj dalej S. L. Rubinsztejn i inni

DEFINIOWANIE SYTUACJI

W.I. Thomas (1931) nazwał ów istotny akt przypisywania znaczenia w kontekście społecznym definiowaniem sytuacji Wykazał on, że znaczenia przypisywane przez ludzi otoczeniu prowadzą do określonych zachowań. Na przykład: mylne zazwyczaj przekonanie paranoików o spisku przeciwko nim każe im podejmować działania obronne. Thomas wyraził to krótko w następujący sposób: „Jeśli ludzie definiują sytuację jako rzeczywistą, to jest ona rzeczywista w swoich konsekwencjach”. Słysząc pogłoskę o strajku kierowców ciężarówek dowożących towar, ludzie mogą pospieszyć do sklepów, by zrobić zapasy żywności. Pogłoska może być prawdziwa lub nie: to nieistotne: jeśli uwierzą, że jest prawdziwa, podejmą każde działanie, które, w ich przekonaniu, pozwoli im przetrwać.

Czytaj dalej DEFINIOWANIE SYTUACJI

WYJAŚNIENIA SOCJOLOGICZNE: TEORIE MIKROPOZIOMOWE CZ. II

Bardziej ogólnym punktem widzenia teorii kontroli jest to, że zachowania przestępcze wynikają z braku wewnętrznej kontroli jednostki, a także odpowiedniej i skutecznej kontroli społecznej. Główną ideą tego ujęcia jest przekonanie o potrzebie wyjaśniania tego, czym jest konformizm, a nie dewiacja. Konformizm traktuje się jako rezultat wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontrolnych. Czym są te mechanizmy kontroli społecznej?

Czytaj dalej WYJAŚNIENIA SOCJOLOGICZNE: TEORIE MIKROPOZIOMOWE CZ. II