Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Pojęcia rozwojowe u Lewina – kontynuacja

Integracja. Różnicowanie i zmieniające się właściwości granic mogą wyjaśnić wiele faktów rozwoju, lecz nie mogą wyjaśnić wzrastającej z wiekiem organizacji i integracji zachowania. Niezbędne jest inne pojęcie, które Lewin nazywa wzajemną zależnością wynikającą z zorganizowania. Aby lepiej zdać sobie sprawę, co rozumie się przez to pojęcie, pomocne może być przeciwstawienie go prostej wzajemnej zależności regionów. Rozpatrzmy na przykład dwa sąsiadujące ze sobą i wzajemnie zależne od siebie systemy napięciowe a i b. Gdy a znajduje się w stanie podwyższonego napięcia, energia z a przepływa do b, dopóki napięcie w obu systemach się nie wyrówna. Podobnie jeśli wzrośnie poziom napięcia w b, to energia będzie przepływać do a. Oddziaływanie to jest wzajemne i przeciwstawne. Ten rodzaj zależności między systemami napięciowymi zdaje się istnieć u niemowlęcia. Zakłócenie występujące w jednym regionie rozszerza się na inne regiony sfery wewnętrzno-osobistej i za pośrednictwem motoryki przejawia się w postaci intensywnego nie skoordynowanego wyładowania. U głodnego niemowlęcia występuje aktywność ruchowa całego ciała.

W miarę postępów procesu dojrzewania wpływ sąsiednich systemów napięciowych na siebie zdaje się tracić swe cechy charakterystyczne dla okresu niemowlęctwa, to jest wzajemność i przeciwstawność. Na miejsce prostej wzajemnej zależności zostaje wprowadzona relacja typu kierujący – kierowany. System napięciowy a kieruje systemem napięciowym b w taki sposób, by pomóc rozładować jego napięcie, nie doprowadzając koniecznie do ostatecznej równości między tymi systemami. Prostym przykładem takiej wzajemnej zależności wynikającej z zorganizowania jest sposób, w jaki region wewnętrzno-osobisty potrafi podporządkować swym celom motorykę lub wpływać na to, co zostanie spostrzeżone.

Ponadto w wypadku wzajemnej zależności wynikającej z zorganizowania napięcie nie przenika z regionu do regionu jedynie na zasadzie bliskości. Rozwija się selektywność, dzięki której systemy oddalone od siebie mogą dominować nad sobą, czyli kierować jeden drugim. Może zostać ustanowiona cała hierarchia relacji dominacji – podporządkowania: region a może rządzić regionem b, b może rządzić c itd. Wyjaśniałoby to między innymi fakt, że osoba starsza potrafi opracować i zrealizować skomplikowany plan działania, podczas gdy dzieci zdają się nie być do tego zdolne.

Lewin porównuje jedność osoby, wynikającą z zorganizowania, z organizacją mającą jedną dyrekcję. Gdy dyrekcja dzieli się na kilka dyrekcji, jedność maleje: gdy powstaje nowa dyrekcja centralna, jedność wzrasta. Tak więc jedność osoby dorosłej nie wzrasta liniowo, lecz na zmianę zwiększa się i maleje.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.