Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Pomiar efektów uczenia się

Zazwyczaj jednak pomiar efektów uczenia się odbywał się w sytuacji bodźcowej odmiennej od towarzyszącej uczeniu się, albowiem powtórzenie sytuacji bodźcowej dokładnie jest zupełnie niemożliwe. Niewątpliwie fakt ten waży na pomiarze efektów uczenia się – można przypuszczać, że wyolbrzymia rolę zapominania. Niektórzy autorzy sądzą też, że główną przyczyną zapominania, oprócz retroaktywnej i proaktywnej interferencji, są właśnie zmiany, jakim ulega zazwyczaj sytuacja bodźcowa (McGeoch, 1953).

Przykładów świadczących o roli tego czynnika dostarczają nam badania, w których w trakcie pomiaru efektów uczenia zmienia się składowe sytuacji bodźcowej i obserwuje, jak zabieg ten wpływa na otrzymywane wskaźniki. Uzyskane w ten sposób dane porównuje się z danymi otrzymanym w grupie kontrolnej, w której sytuacja bodźcowa, na ile jest to możliwe, pozostaje taka sama w trakcie uczenia się i podczas pomiaru efektów uczenia się. W eksperymencie przeprowadzonym przez Dulskiego, (McGeoch, 1953) w pomiarze efektów uczenia się zmiana tła, na jakim eksponowano pary sylab bez sensu w toku uczenia się, spowodowała zmniejszenie liczby prawidłowych reprodukcji i zwiększenie liczby prób niezbędnych do ponownego wyuczenia się materiału. Zależność ta wystąpiła wyraźniej, gdy tło było zmieniane dla drugich elementów par, tj. reakcji, niż dla pierwszych elementów par, czyli bodźców.

Inne badania wykazują, że gdy materiał wyuczony w określonej klasie szkolnej jest reprodukowany w innej klasie – reprodukcja jego jest uboższa, niż w przypadku gdy uczenie się i reprodukcja odbywają się w tym samym pomieszczeniu. Podobną rolę odgrywa zmiana osoby nauczyciela (Abernethy, 1940). Z badań Włodarskiego (1964, 1966) wynika, że pamiętanie materiału wyuczonego przy udziale jednego analizatora jest uboższe, gdy efekty jego wyuczenia się sprawdza się za pośrednictwem innego analizatora. Zależność taka wystąpiła, gdy po percepcji kineste- tyczno-dotykowej materiału rozpoznawano go wzrokowo lub, gdy po percepcji wzrokowej rozpoznawano go kinestetycznie-dotykowo. Obserwowano ją u dzieci normalnych zróżnicowanych pod względem wieku w granicach od 4 do 14 lat, przy czym stwierdzono, że wskaźniki rozpoznawania za pomocą innego analizatora niż zaangażowanego w uprzedniej percepcji wzrastały z wiekiem dzieci.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.