Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

PORTRET QUASI-KLINICZNY CZ. II

Chociaż generalna koncepcja człowieka stworzona przez psychoanalityków jest mi obca, doceniam pewne ich osiągnięcia. Najważniejszym z nich jest poznanie procesu socjalizacji. Wykazali oni, że środowisko społeczne i kultura odgrywają fundamentalną rolę w rozwoju osobowości, w kształtowaniu popędów i dążeń. O ile behawioryści traktowali środowisko dość atomistycznie, badając, jak izolowane bodźce, takie jak pokarm czy nagana, wpływają na zachowanie instrumentalne, o tyle psychoanalitycy analizowali, jak globalna sytuacja człowieka kształtuje jego osobowość. Szczególną rolę przypisywali sytuacji rodzinnej i pierwszym doświadczeniom dziecka. Zgodnie z tym badali, jak rodzina wpływa na formowanie potrzeb i postaw dziecka. Współcześni psychoanalitycy powiedzieli wiele ciekawych rzeczy na temat socjalizacji popędów pierwotnych i wtórnych. Chociaż dane empiryczne, które zgromadzili, są często niewystarczające, aby zweryfikować wiele hipotez, to jednocześnie są one wystarczające, aby hipotezy te wysuwać.

Znaczącym osiągnięciem psychoanalityków jest wykrycie nieświadomej motywacji. Wprawdzie już przed Freudem niektórzy filozofowie i lekarze głosili pogląd, że człowiek nie zawsze zdaje sobie sprawę ze swoich dążeń i pragnień, to jednak dopiero psychoanalitycy próbowali opisać mechanizm funkcjonowania nieświadomości. Dzięki ich badaniom zgromadzono znaczną wiedzę na temat nieświadomych konfliktów motywacyjnych i na temat tego, jak działa mechanizm represji. Większość współczesnych psychologów przyjmuje hipotezę o nieświadomej motywacji, chociaż często znacznie ją modyfikuje.

Nie są to jedyne osiągnięcia psychoanalityków. Godne uwagi są ich prace poświęcone mechanizmom obronnym. Pewne znaczenie posiada również ich apel o humanizację wysoko uprzemysłowionego społeczeństwa. Żaden współczesny psycholog nie może ignorować tych osiągnięć.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.