Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Poznajmy Edwina Guthriego – „Uczymy się tego, co robimy”

Edwin Guthrie (1896-1959), podobnie jak Watson, dążył do wyjaśnienia zjawiska uczenia się za pomocą koncepcji opartej na pracach Pawłowa. Znaczną część swego życia poświęcił na studiowanie uczenia się ze stanowiska koneksjonistycznego. Przez ponad 40 lat Guthrie wykładał na University of Washington, gdzie rozwinął swą teorię uczenia się i przeprowadzał eksperymenty w celu sprawdzenia jej implikacji dla nauczania w szkole. Guthrie przypominał Watsona w tym, że obaj interesowali się praktycznym zastosowaniem zasad uczenia się. Jednakże Guthrie sformułował swe teoretyczne stanowisko w sposób bardziej ścisły i systematyczny niż Watson.

Podstawowe i niezwykle proste twierdzenie teorii Guthriego oparte jest na styczności w czasie bodźców i reakcji: „Jeśli pewnej kombinacji bodźców towarzyszył jakiś ruch, to po ponownym pojawieniu się wystąpi tendencja do wykonania tego ruchu”4. Innymi słowy, jeśli jakaś reakcja została połączona z pewnym bodźcem chociaż raz, to prawdopodobnie nastąpi po tym bodźcu, jeśli pojawi się on znowu: tak więc wystąpi uczenie się. Zwróćmy uwagę na fakt, że ta interpretacja jest znacznie prostsza i znacznie bardziej ogólna niż interpretacja uczenia się jako warunkowania klasycznego. Nie ma tu żadnej wzmianki o bodźcach warunkowych, bodźcach bezwarunkowych, wzmocnieniu, generalizacji czy różnicowaniu. Nie mówi się nic o adekwatności czy stosowności bodźców lub reakcji. Guthrie mówi tylko, że jeśli bodźce i reakcje występują razem, to zachodzi uczenie się.

Zwróćmy także uwagę na fakt, iż uczenie się uważane jest tu za zachodzące w jednej próbie – wniosek, który wydaje się sprzeczny z naszymi codziennymi obserwacjami. Wiemy, że pewne zadania polegające na uczeniu się wykonujemy coraz lepiej w miarę ćwiczenia. Fakt ten sugeruje, że uczenie się nie jest procesem zachodzącym w jednej próbie, lecz raczej procesem ciągłym i kumulatywnym. Guthrie wyjaśnia to zjawisko stwierdzając, że większość zachowań, jakie obserwujemy w życiu codziennym, są to przykłady zachowań molarnych, składających się z szeregu drobniejszych, molekularnych czynności podlegających uczeniu się. Na przykład temperowanie ołówka składa się z szeregu następujących po sobie, drobniejszych czynności (zdarzeń molekularnych), z których każda zostaje wyuczona w jednej próbie. Rola ćwiczenia polega na łączeniu czy zespalaniu tych drobnych związków bodziec-reakcja w łańcuch zdarzeń tak, że w końcu bardziej złożona (molarna) czynność jest wykonywana płynnie i bez wahania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.