Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Poznajmy Roberta Gagné’a – sześć typów uczenia się

Koncepcja Gagné’a, alternatywna wobec jednostronnych („albo-albo”) interpretacji uczenia się, polega na próbie zidentyfikowania różnych typów czy odmian uczenia się. Zamiast tylko dwóch odmian – warunkowania klasycznego i warunkowania sprawczego (opérant) – o których mówią niektórzy teoretycy koneksjonistyczni. Gagné (1965) zaproponował osiem typów uczenia się, jednak później (1971) zredukował ich liczbę do sześciu. Ważną dla nas cechą wprowadzonego przez Gagné’a sposobu podejścia do uczenia się. a zwłaszcza uczenia się szkolnego, jest to, że jego system pozwala nam wykorzystać wszystko, co najlepsze zarówno w koneksjo- nistycznej, jak i poznawczej interpretacji uczenia się.

Trudności, jakie napotykają zwolennicy jednostronnego sposobu podejścia. Gagné (1965) opisał jak następuje: „W jakiś sposób doszło do tego. że zaczęto je (oba te punkty widzenia – koneksjonistyczny i poznawczy) przeciwstawić sobie: albo wszelkie uczenie się było wglądem, albo wszelkie uczenie się było reakcją warunkową. Spory takie trwały latami i były względnie jałowe, jeśli chodzi o lepsze zrozumienie przez nas uczenia się jako zjawiska” l0.

Przejdźmy teraz do bliższego zapoznania się z propozycją Gagné’a, a także do ustalenia, jaki możemy z niej zrobić użytek. Jego sześć typów uczenia się tworzy hierarchię, od prostych do złożonych: łańcuchy (chains), rozróżnienia (discriminations), pojęcia konkretne (concrete concepts), pojęcia abstrakcyjne (defined concepts), reguły i reguły nadrzędne. Dotyczą one przede wszystkim uczenia się poznawczego, a jedynie pośrednio uczenia się emocjonalnego czy psychomotorycznego. Ogólnie biorąc, można stwierdzić, że typy uczenia się zajmujące niższe miejsca w hierarchii oparte są na koneksjonistycznej interpretacji uczenia się, zaś te, które zajmują w niej wyższe miejsca, wymagają przeważnie zarówno interpretacji koneksjonistycznej, jak i poznawczej.

Przyjmuje się, że każda kategoria czy typ uczenia się stanowi warunek wstępny dla kolejnej, wyższej kategorii. Pod tym względem zaproponowana przez Gagne’a organizacja typów uczenia się jest podobna do opracowanej przez Blooma Taksonomii celów kształcenia: sfera poznawcza (zob. rys. 4-3).

Łańcuch (cham) jest to „sekwencja pojedynczych reakcji zorganizowana w taki sposób, że wszystkie reakcje przebiegają gładko jedna po drugiej od początku do końca”. Łańcuchy mogą być dwóch rodzajów – ruchowe i słowne. Łańcuchy każdego z tych rodzajów mogą być bardzo krótkie lub niezwykle długie. Jako przykłady łańcuchów ruchowych można przytoczyć takie czynności, jak ciąg wszystkich pojedynczych reakcji niezbędnych do tego, by trzymać ołówek, zapalić światło, ciąć papier nożyczkami, kopnąć piłkę lub jechać na rowerze. Do łańcuchów słownych zaliczamy zapamiętywane sekwencje słów, które mogą być bardzo proste, np. „chodź tu”, „pomóż mi”, „nie chcę”, lub bardzo złożone, jak w przypadku uczenia się na pamięć alfabetu, definicji, lub długiego wiersza. Zauważ, iż ten typ uczenia się – ’ łańcuch słowny – nie wymaga od ucznia, aby ze zrozumieniem kojarzył słowa i inne aspekty rzeczywistości. Na przykład uczeń może umieć połączyć w łańcuch słowa składające się na definicję przymiotnika, np. „Przymiotnik jest to słowo określające rzeczownik lub zaimek”, a jednak nie mieć pojęcia o tym, jaki jest sens tej definicji, ani o tym, jak ją stosować.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.