Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Przejawy kryzysu w psychologii dziecka

Atak skierowany na taki sposób wyjaśniania zjawisk nadszedł z kilku stron. Atak ten pojawił się wraz z „paradygmatami” (używając określeń T. S. Kuhna)”, nowymi na terenie amerykańskim. Stanowiły je takie pojęcia, jak: „struktura”, „schemat”, „reguła”, „strategia” itp.

Przez pojęcie „struktura”, odnoszone do zjawisk językowych, rozumiano organizację syntaktyczną opisywaną jako zespół reguł (konstrukt teoretyczny), którymi posługuje się mówiący. Struktury tej nie da się nigdy zaobserwować bezpośrednio, można o jej istnieniu tylko wnioskować. Również dziecko nie nabyło podstawowych struktur językowych poprzez doświadczenia językowe tj. zetknięcie się z powierzchniową stroną języka, z językiem takim, jakim go słyszy. Ze strukturami tymi przychodzi już na świat. Jako na przejaw istnienia struktur językowych wskazywano na uniwersalia językowe, tj. reguły składni wspólne dla różnych języków, jak też na fakt, iż dzieci, niezależnie od rodzaju swych językowych doświadczeń, jeśli Znajdą się w otoczeniu posługującym się jakimś językiem, w sposób nieuchronny, w bardzo krótkim czasie opanowują ten język78. Mechanizmem rozwoju mowy dziecka jest w omawianym ujęciu (według naszej interpretacji) wchłanianie, czy inaczej mówiąc asymilowanie tych spośród wszystkich doświadczeń językowych, z którymi dziecko styka się i które odpowiadają posiadanym już przez nie strukturom.

Analogiczną funkcję, jak „struktura” w psycholingwistyce, pełniło pojęcie „schematu”, używane przez J. P i a g e t a. W ujęciu tego autora podstawowym procesem rozwoju poznania jest asymilacja rzeczywistości do posiadanych przez podmiot schematów, idąca nieuchronnie w parze z akomodacją (dostosowywaniem, przekształcaniem) tych schematów, jeśli, wymaga tego rzeczywistość (por. rozdz. VI, E, 4).

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.