Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Przewidywanie i selekcja w procesie kształcenia cz. II

Chociaż stosowana przez pana Owena metoda oceny jest źródłem informacji zwrotnej o umiejętnościach uczniów i skuteczności jego własnej pracy dydaktycznej, nie wykorzystuje on jej dla udoskonalenia któregokolwiek z tych aspektów. Traktuje ją raczej jako potwierdzenie własnych oczekiwań, gdyż w jego mniemaniu ta grupa uczniów jest zupełnie przeciętna. Zakładając, że sukcesy w nauce są funkcją zasadniczo niezmiennych możliwości ucznia, pan Owen nie widzi innego celu oceniania niż tylko potwierdzenie przewidywań co do sukcesu i niepowodzenia danych uczniów i zdobycie informacji pozwalających przyporządkować poszczególnym uczniom określone stopnie.

Na szczęście większość nauczycieli robi lepszy użytek z informacji prognostycznych i selekcyjnych, zdobytych dzięki ocenianiu. Ocena nie jest dla nich jedynie końcowym etapem sekwencji dydaktycznej, po którym dopiero następuje refleksja czy też wystawienie stopni przed przejściem do kolejnego zagadnienia, lecz raczej zaplanowaną częścią procesu nauczania. Dzięki takiemu podejściu mogą oni umieścić każdego ucznia w odpowiednim punkcie sekwencji uczenia się i stworzyć mu takie sytuacje dydaktyczne, aby odniósł z nich korzyść. .

Chociaż, jak już mówiliśmy, większość tego rodzaju decyzji wynikających z naszych przewidywań co do sukcesu ucznia odnosi się do bieżącej pracy w klasie, spora część ma nieco inny charakter. Na przykład na etapie szkoły średniej często trzeba ustalić, który spośród kilku programów nauczania będzie prawdopodobnie najlepszy dla danego ucznia. Przy wyborze szkolenia zawodowego lub pomaturalnego konieczne są decyzje dotyczące przyszłości uczniów, a podejmuje się je zazwyczaj przy udziale doradców zatrudnionych w większości szkół średnich. Na szczeblu szkoły podstawowej trzeba dokonywać prognoz, a następnie podejmować decyzje co do objęcia wybranych uczniów specjalnym programem nauczania (wyrównawczym, rozszerzonym lub bardziej zaawansowanym), aby wyjść naprzeciw rozmaitym potrzebom tych, którzy są zbyt nietypowi, by mogli się uczyć w normalnym trybie.

Skoro tak często musimy decydować, co mają robić poszczególni uczniowie zarówno w najbliższym czasie, jak i na dłuższą metę, nie możemy się obyć bez różnorodnych informacji prognostycznych. Dlatego też zechcemy się teraz dowiedzieć czegoś więcej o rodzajach dostępnych informacji prognostycznych.

Rodzaj niezbędnej informacji prognostycznej zależy od tego, jakiego typu decyzję selekcyjną mamy podjąć. Czasami decyzja wymaga informacji na 226 temat ogólnej zdolności ucznia lub stopnia jego zaawansowania. Na przykład może nam zależeć na wyselekcjonowaniu uczniów szkoły średniej do określonych typów programu kształcenia w kolejnym roku nauki (powiedzmy do programu praktycznego, ekonomicznego i teoretycznego). Innym razem, pomimo zasadniczo jednolitego programu, może zajść konieczność podzielenia uczniów, dajmy na to klasy piątej, na grupy uczone rozmaitymi metodami, np. przez odkrywanie lub przyswajanie.

W innych wypadkach niezbędna jest informacja o specyficznych uzdolnieniach, możliwościach i poziomie ucznia w ramach określonego zagadnienia. Sytuacja może na przykład wymagać ustalenia, czy Tomek Kowalski, Ala Malinowska i Jarek Borkowski mają przygotowanie, aby wspiąć się na kolejny szczebel programu arytmetyki, muzyki lub czytania. Jeżeli nasza klasa staje do zawodów sportowych z klasą pana Johnsona, to będziemy musieli wybrać uczniów do rozmaitych konkurencji lekkoatletycznych, takich jak biegi, skoki i rzuty.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.