Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Rzut oka na wyniki naszego własnego uczenia się

Jeśli do tej chwili wywiązywałem się należycie ze swych obowiązków dydaktycznych, to zrozumiałeś dobrze, jakie są nasze cele szczegółowe, brałeś udział w dyskusjach i wykonywałeś zadania kontrolne. Otrzymałeś wystarczające informacje zwrotne, dzięki czemu wiesz, że się nauczyłeś i że nie uważasz uczenia się za trudne.

Jeśli te stwierdzenia nie odnoszą się do Ciebie, to prawdopodobnie jest to spowodowane tym, że moje nauczanie było dla Ciebie mniej niż optymalne. (Czy pamiętasz z rozdziału 4., co Carroll powiedział o nauczaniu, które powinno być optymalne dla każdego ucznia?) Jeśli uczenie się sprawia trudności, to jest bardzo prawdopodobne, że organizacja nauczania jest mniej niż optymalnie efektywna. Jeśli zostały zapewnione właściwe warunki uczenia się, to uczenie się powinno przebiegać bez trudności. Nie znam żadnych danych świadczących o tym, iż celowe organizowanie działań dydaktycznych w taki sposób, że uczenie się sprawia trudności większości uczniów, prowadzi do skutecznego uczenia się lub dobrego zapamiętywania. Jest natomiast wiele danych świadczących o czymś wręcz przeciwnym. Klasa szkoina jest właściwym miejscem do dobrego zorganizowania warunków uczenia się i optymalnego nauczania każdego ucznia. Nie jest ona miejscem do nieprzemyślanego i przypadkowego wyznaczania zadań, dla których nie zostały spełnione konieczne warunki uczenia się.

Jak zapewne pamiętasz, uczenie się rozróżnień oznacza, że uczeń potrafi , określić, czy dwa (lub więcej) obiekty bodźcowe są takie same, czy różne. Nie jest konieczne, by uczniowie umieli powiedzieć, dlaczego sądzą, że są one takie same lub różne, lub by umieli opisywać czy wyjaśniać coś, co dotyczy tych obiektów lub ich związków z innymi obiektami bodź- 178 cowymi. Uczeń może się uczyć nazw obiektów bodźcowych jako łańcuchów słownych, lecz znajomość tych nazw nie jest warunkiem wstępnym rozróżniania.

Podstawowa idea, związana z uczeniem się rozróżnień, polega na tym, że określonym bodźcom odpowiadają określone reakcje, których skojarzenie z tymi bodźcami jest bardziej stosowne niż skojarzenie z nimi innych reakcji. Na przykład z bodźcem w postaci niebieskiej plamki bardziej stosowne jest skojarzenie reakcji „niebieska” lub „niebieska plamka” niż, powiedzmy reakcji „czerwony” lub „czerwony kwadrat”. Zadaniem ucznia jest przyswojenie sobie umiejętności odróżnienia, które reakcje są najbardziej stosowne do danych bodźców: uczeń musi się nauczyć „rozpoznawać różnice”.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.