S. L. Rubinsztejn i inni

Upatrują oni w zabawie przede wszystkim swoistą formę działalności, będącej „wyrazem określonego stosunku jednostki do otaczającej jąrzeczywistości”(Rubinsztejn, 1962, s, 776). Tylko w świecie zwierząt zabawa jest powiązana bezpośrednio z instynktami, ponieważ działania instynktowe stanowią podstawową formę zachowania się zwierzęcia. Źródłem zabawy człowieka jest natomiast społeczna treść pracy, dlatego zabawa może być uważana, za „dziecko pracy”- zjawisko od niej pochodne. Analogie między zabawą a pracą dostrzegał, również wybitny radziecki pedagog, Antoni ‚Makar enko, który twierdził, iż dobra’ zabawa jest podobna do dobrej pracy i musi ją we właściwym czasie poprzedzać. A zatem zabawa wywodząc się z pracy, stanowi zarazem przygotowanie do niej, chociaż jej funkcje w rozwoju jednostki nie ograniczają się do ćwiczenia czynności użytecznych w okresie dorosłości. Zabawa, zdaniem E. A. A r k i n a,: wypełnia i przenika całe życie dziecka, bo ‚znajdują w niej ujście jego uczucia i pragnienia, ciekawość i Wyobraźnia. Zabawa nie jest „przelotną zachcianką”, lecz zjawiskiem odpowiadającym-możliwościom życiowym dziecka, a zarazem niezbędnym dla jego ogólnego rozwoju, gdyż „kształtuje i Organizuje osobowość dziecka, wzbogaca i doskonali jego siły fizyczne i psychiczne, rozbudza w nim dziarskość, wypełnia radością życia i wiarą w siebie” (Arkin, 1950, s. 140),

Radziecka psychologia rozwojowa, doceniając znaczenie zabawy w życiu dziecka, przeciwstawia się jednak poglądom.tych psychologów, którzy traktują zabawę dziecięcą jako odrębny świat fikcji, odgrodzony od realnego świata dorosłych. Dziecko żyje teraźniejszością, dniem dzisiejszym i nie ma potrzeby ucieczki w dziedzinę iluzji, a tylko przekształca w wyobraźni elementy zaczerpnięte z rzeczywistości (Arkin,. 1948). Co więcej, zabawa jest „specyficzną formą więzi dziecka ze społeczeństwem” (Elko- nin, 1968, s. 181), dzieci odtwarzają bowiem w swych zabawach działalność osób dorosłych i stosunki międzyludzkie. Na tym tle kształtuje się też inna ważna cecha zabawy – jej historyczność: zależnie od warunków społeczno-historycznych, w jakich dzieci wychowują się, zmienia się treść i tematyka ich zabaw (por. też Tyborowska, 1966).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *