Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Sposób podejścia charakterystyczny dla Skinnera – kontynuacja

Skinner analizuje tę sytuację w bardzo prosty sposób. Rana otrzymana przez żołnierza jest czymś przykrym, a zatem ma właściwości wzmocnienia negatywnego. Jest ona bodźcem, którego usunięcie zwiększa siłę poprzedzającej je bezpośrednio reakcji. Wydaje się zupełnie oczywiste, iż rana jest bodźcem tego typu, ponieważ rozsądne jest oczekiwanie, że w szpitalu żołnierz ów będzie się zachowywał w taki sposób, aby pozbyć się jej jak najszybciej, na przykład wykonując zalecenia lekarza. Opierając się na zasadzie warunkowania klasycznego, czyli reaktywnego, można więc oczekiwać, że bodźce skojarzone z powstaniem rany nabyły jej niektórych negatywnych właściwości. Bodziec skojarzony z początkiem działania negatywnego czynnika wzmacniającego staje się warunkowym negatywnym czynnikiem wzmacniającym.

Analogiczne zjawisko można zaobserwować w prostym eksperymencie ze zwierzęciem. Przypuśćmy, że szczur jest zamknięty w klatce z podłogą z metalowych prętów, przez które można przepuszczać prąd elektryczny. Co pewien czas szczur otrzymuje wstrząs elektryczny przez pręty podłogi, a prąd wyłącza się dopiero wtedy, gdy zwierzę przeskoczy niski płotek dzielący klatkę na dwie części. Po niedługim czasie stwierdzamy, że reakcja skakania przez płotek występuje prawie natychmiast po włączeniu prądu. Dzieje się tak dlatego, że każdy skok, który za pierwszym razem zostaje wykonany dopiero po wielu przypadkowych czynnościach, jest wzmacniany zakończeniem działania negatywnego czynnika wzmacniającego i dzięki tym wzmocnieniom następuje coraz wcześniej przy kolejnych okazjach. Warunkowy negatywny czynnik wzmacniający można wprowadzić bardzo łatwo, umieszczając w pobliżu klatki brzęczyk, którego włączenie poprzedza wstrząs o kilka sekund. Wystarczy to, by brzęczyk uzyskał właściwości warunkowego czynnika wzmacniającego. Aby jednak analogia do przypadku żołnierza była pełniejsza, zmieniamy plan eksperymentu w taki sposób, że skok przez płotek, następujący po włączeniu brzęczyka, powoduje wyłączenie brzęczyka i odłączenie źródła prądu, uniemożliwiając w ten sposób zaaplikowanie wstrząsu elektrycznego. W tej sytuacji szczur zwykle w końcu skacze przez płotek prawie za każdym razem, kiedy zostaje włączony brzęczyk, unikając w ten sposób wstrząsu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.