Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Stadium inteligencji sensomotorycznej (według Piageta)

W chwili urodzenia wiedza dziecka o jego środowisku jest ograniczona wyłącznie do niepełnych, wstępnie zaprogramowanych mechanizmów adaptacji fizjologicznej. Pozornie skąpa wiedza noworodka o swym środowisku musi być jednak rozumiana w kontekście jego fantastycznego i elastycznego potencjału rozwojowego zapewnionego dzięki: 1) ogromnym nadwyżkom materiału genetycznego oraz 2) wywodzącemu się z historii ewolucyjnej długiemu okresowi między momentem narodzin a osiągnięciem dojrzałości, w którym zachodzi interakcja między genami a środowiskiem. Nigdy więcej w swym życiu dziecko nie osiągnie takiego jak w okresie niemowlęctwa poziomu plastyczności czy elastyczności (zapewnionego dzięki działaniu genów), ponieważ, jak dobrze wiadomo, plastyczność słabnie z wiekiem.

Niektóre wstępnie zaprogramowane mechanizmy genetyczne niemowlęcia, które funkcjonują proaktywnie, uruchamiając takie zachowania, jak ssanie, chwytanie, ruchy oczu, krzyk, słuchanie, usuwanie się przed awersyjnymi bodźcami oraz wybieranie niektórych bodźców do reagowania, zaczynają rozwijać się dzięki doświadczeniu środowiskowemu już w ciągu kilku początkowych dni po urodzeniu. Inne mechanizmy, np. takie, jak regulujące wypadanie zębów mlecznych czy rozwój drugorzędnych cech płciowych, w istocie są odporne na wpływ środowiska przez kilka lub więcej lat.

Gdy powstaną odpowiednie warunki fizjologiczne, owe wstępnie zaprogramowane mechanizmy wywiążą się w pełni ze swych funkcji i zaczną jednocześnie częściowo podlegać regulacji przez określone, specyficzne bodźce środowiskowe. Wiadomo, że niektóre okresy wrażliwości, decydujące o dalszym rozwoju, występują właśnie w czasie trwania stadium sensom otorycz- nego. Dwa spośród nich mają wyraźny związek z uczeniem się, zwłaszcza z uczeniem się języka i z nauką czytania.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.