Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Studiowanie przypadków w pracy Freuda

Olbrzymi surowy materiał, z którego Freud uformował swą teorię osobowości, nigdy nie zostanie poznany. Nieliczne historie przypadków, które Freud wybrał do opublikowania, reprezentują jedynie nieskończenie mały ułamek wszystkich przypadków leczonych przez niego. Etyka zawodowa powstrzymywała w pewnym stopniu Freuda od przedstawiania tych przypadków światu, ponieważ zawsze istniało niebezpieczeństwo zidentyfikowania jego pacjentów przez ciekawą publiczność.

Poza historiami przypadków ukazanymi w pracy Studien uber Hysterie (1895 – Badania nad histerią), które opisał razem z Breuerem, zanim jeszcze teoria psychoanalityczna przyjęła konkretny kształt w umyśle Freuda, opublikował on tylko sześć opisów przypadków. Jeden z nich, zwany przypadkiem Schrebera (1911), nie dotyczył pacjenta Freuda. Freud oparł swą analizę na autobiograficznym opisie przypadku paranoi, podanym przez sędziego Daniela Schrebera. Drugie studium przypadku dotyczyło fobii u pięcioletniego chłopca, Małego Hansa (1909a), leczonego przez ojca, który sam był lekarzem, pod kierunkiem Freuda i zgodnie z jego wskazówkami. W pozostałych czterech przypadkach terapeutą był Freud. Są one znane jako „Dora” (1905b), „Człowiek Szczurzy” (1909b), „Człowiek Wilczy” (1918) oraz przypadek homoseksualizmu u kobiety (1920b). Każdy z tych przypadków został przedstawiony, aby uwypuklić charakterystyczne elementy jednej lub wielu teoretycznych koncepcji Freuda.

Przypadek „Dory” został – według słów Freuda – opublikowany w celu pokazania, jak analiza snów umożliwia ujawnienie ukrytych i wypartych treści psychiki ludzkiej, oraz wykazania, że objawy histeryczne są motywowane przez impuls seksualny. Po dość długim opisie czynników środowiskowych i aktualnego obrazu klinicznego Freud przedstawia szczegółową analizę dwóch snów Dory. Materiał ten, który składa się głównie ze swobodnych skojarzeń Dory, przytoczonych w dosłownym brzmieniu, oraz z interpretacji Freuda, daje niezwykle jasne i dokładne wyobrażenie o sposobie interpretowania snów. Ta historia przypadku, podobnie jak inne, pozwala nam się przekonać, w jaki sposób Freud z pogmatwanych nici wypowiedzi cierpiącej osoby odtwarzał wzorzystą tkaninę jej osobowości, a także dostarcza nam próbek niezwykłego talentu Freuda do spostrzegania związków między pozornie nie związanymi ze sobą wypowiedziami. Opierając się na założeniu, że wszystko, co dana osoba mówi lub czyni, ma jakieś znaczenie i pasuje do ogólnego obrazu organizacji osobowości, Freud był czujnym obserwatorem: najbardziej banalna wypowiedź lub czynność były dokładnie analizowane w poszukiwaniu głębszego znaczenia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.