Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

Uczenie się w celu opanowania

Model uczenia się szkolnego Carrolla nasuwa pytania natury praktycznej, dotyczące wykorzystania go przez nauczycieli uczących w szkołach. Oto niektóre z tych pytań: „Jak mogę skłonić uczniów do wytrwałości w skupianiu uwagi na tym, czego się mają nauczyć?” „W jaki sposób mogę tak zorganizować stosowane przez siebie procedury dydaktyczne, aby na określone zadanie przeznaczyć różną ilość czasu, w zależności od potrzeb poszczególnych uczniów?” „W jaki sposób mogę pomóc każdemu z dzieci w zrozumieniu tego, czego ich uczę?”. Potrzebna jest nam jakaś skuteczna procedura pozwalająca zastosować w praktyce teoretyczny model Carrolla, tak żeby nauczyciel mógł z niego korzystać.

Duży krok w tym kierunku uczynił Benjamin Bloom (1968), który zastosował model Carrolla do koncepcji uczenia się opanowywania, wprowadzonej po raz pierwszy przez Carletona Washburne’a (1922) i Henry’ego Morrisona (1926). Obecne uczenie się opanowywania nie różni się wiele od tego sprzed pół wieku: na przykład Fred Keller (1968) w opracowanej przez siebie metodzie P.S.I. (Personalized System of Instruction – „Zindywidualizowany System Nauczania”) zastosował niemal taki sam sposób podejścia, jak Morrison i Washburne: „W podejściu tym posłużono się krótkimi, przygotowanymi przez nauczyciela jednostkami programowymi, które uczniowie mogli przechodzić w swym własnym tempie. W każdej jednostce podane hyly cele szczegółowe, które uczeń miał osiągnąć, oraz zalecane konkretne sposoby postępowania w trakcie uczenia się. Pod koniec każdej jednostki uczniowie prosili swego opiekuna (ucznia, który już ukończył kurs danego przedmiotu) o przeprowadzenie z nimi krótkiego, nieklasyfiko- wanego („nie na stopień”) sprawdzianu w formie wypracowania, obejmującego cele szczegółowe danej jednostki. Jeśli uczeń wykazał, że opanował materiał odpowiadający każdemu z celów szczegółowych, opiekun chwalił go za osiągnięte rezultaty i pozwalał mu przejść do następnej jednostki uczenia się. Jeśli uczeń nie wykazał opanowania danej jednostki, opiekun przerabiał z nim pokrótce nie opanowany materiał, a następnie prosił o powtórzenie go przed przystąpieniem do ponownego sprawdzianu. Wprowadzenie opiekunów umożliwiło wielokrotne przeprowadzanie sprawdzianów, natychmiastowe dostarczanie informacji zwrotnych o osiągniętych wynikach, pomoc w przerabianiu materiału, a ponadto stwarzało na ogół bardzo osobistą, „towarzyską” atmosferę uczenia się. Wykłady i pokazy nauczyciel przeprowadzał dopiero wtedy, gdy wystarczająca łkzba uczniów opanowała taką ilość materiału, że odnosili oni z tych zajęć rzeczywiste korzyści. Oceny końcowe ustalono na podstawie przygotowanego przez nauczyciela końco- wego sprawdzianu, prac laboratoryjnych oraz liczby zaliczonych jednostek programowych”l2.

Metoda uczenia się opanowywania umożliwia manipulowanie większością zmiennych uwzględnionych w modelu uczenia się szkolnego Carrolla: 1) Wywołuje się oczekiwanie, iż uczeń będzie zdolny nauczyć się, 2) przyznaje się każdemu uczniowi tyle czasu, ile mu potrzeba na wykonanie zadania, 3) wytrwałość w wykonywaniu zadania zapewniają: jasno sformułowane, konkretne, szczegółowe cele dydaktyczne, natychmiastową informacja zwrotna o wynikach, hojne stosowanie wzmocnień, osobisty kontakt z każdym uczniem, oraz – sukces. Ściśle określone cele szczegółowe, różnorodność form dydaktycznych – wszystko to służy podniesieniu jakości nauczania i zwiększeniu prawdopodobieństwa, że uczniowie odniosą z niego korzyść.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.