Szukasz psychologa w Gliwicach? Nasz gabinet psychologiczny zapewni Ci pomoc!

ZAGADNIENIE QUASI-OSOBOWOŚCI GRUPY

Przy omawianiu zjawisk grupowych wielokrotnie spotkaliśmy się z faktem, iż życie grupowe, a więc zachodzące między jej członkami interakcje i stosunki, okazuje tendencję do integracji, do układania się w pewną całość. Oałość ta rozmaicie bywa ujmowana i nazywana. Omawialiśmy już fałszywe pojęcie ponadindywidualnej „duszy grupy”. Punktem jego wyjścia jest fakt, że człowiek włączony w grupę reaguje inaczej aniżeli w izolacji. Wywodzący się z filozofii Hegla „duch grupy” w jego obiektywnej formie miał czynić zrozumiałym fakt, że grupa tworzy pewne prawa i normy, które członkom grupy imponują jako coś dainego obiektywnie, nie powstałego z ich woli, a mającego w stosunku do nich moc obowiązującą. „Subiektywny duch grupy” ma być odpowiednikiem i wyjaśnieniem faktu, iż członkowie grupy razem zebrani ujawniają tendencję do popadania w nastroje i inne stany uczuciowe, które wydają się zewnętrznemu Obserwatorowi stanem uczuciowym wspólnym, przeżywanym przez grupę jako całość. Termin esprit de corps daje wyraz poczuciu łączności między członkami grupy, ich równoważności jako członków i jak gdyby pewnej wzajemnej zamienności w ich rolach grupowych. Wszystkie te terminy i ujęcia określają różne strony właśnie owego całkowania się grupy.

Wyjaśnienia tego bywają różne. Wiemy już, iż Durkheim powołuje się tu na zjawiska psychiczne zbiorowe będące wytworem całej grupy. LeBon mówi o czymś Zbliżonym do zbiorowej hipnozy. Gesztaltyści operują tu pojęciem „postaci”: grupa jest odpowiednikiem melodii, przy czym poszczególni członkowie są odpowiednikami tonów tej melodii: melodia opiera się na tonach, ale jest czymś innym aniżeli ich suma: to samo dotyczy grupy w stosunku do członków.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.